وای باران باران

وای باران، باران — فراخوانی محلی برای باران، کهن‌تر از هر شعری، ریشه‌دار در دعای مردمی که بقایشان به آسمان بسته بود. احمد ظاهر دعا را از دینش می‌پیراید اما شتابش را نگه می‌دارد: گوینده به باران همان‌قدر نیازمند است که زمینِ ترک‌خورده، همان‌گونه که بی آن هیچ نمی‌روید.

این همان رگهٔ حفظِ فرهنگِ محلیِ اوست، که بی ذره‌ای تفاخر به سنتِ روستا پا می‌گذارد و مصالحی را ضبط می‌کند که کابلِ جهان‌وطنِ دههٔ ۱۹۷۰ شاید آن را برای یک ستاره بیش از حد ساده و ولایتی می‌شمرد.