ای ساربان آهسته ران
Aye Sarban Ahesta Ran
متن آهنگ
بهروزرسانی متن · July 2026English Translation
O camel driver, ride slowly — the comfort of my soul departs And that heart I carried with me departs with my heart's thief
I am left abandoned by her, helpless and aching from her absence As if a sting, far from her, were working through my bones
Hold the litter, camel driver — do not hurry the caravan For love of that moving cypress, my very soul, it seems, departs
She goes, trailing her skirt; I taste the poison of solitude Ask me for no sign of her — the very trace of her leaves my heart
آوانویسی (تلفظ لاتین)
Ay sarban ahesta raw karam janam merawad Waan dil ke ba khod dashtam baa dilsetanam merawad
Man mandam mahjoor az o bechara o ranjoor az o Goyee ke neshi dor az o dar ostkhanam merawad
Goftam ba nayrang o fesoon penhan konam resh daroon Penhan namemanaad ke khon bar aastanam merawad
Mahmel bedar ay sarwan tondi makon ba karwan Kaz ishqe aan sarwe rawan goyee rawanam merawad
O merawad damn kashan man zehar tanhayee chashan Digar mapors az man neshand kaz dil neshanam merawad
Bargasht yar sar kasham begzasht aysh nakhosham Chon mojreme poratasham kaz sar dekhanam merawad
Ba aan hama bedad o wein ahd be bonyad o Dar seyna daram yad o ya bar zabanam merawad
Baz aye o bar chashmam neshin ay dilsetane nazanin Kashob o faryad az zamin bar asemanam merawad
Shab ta sahar menaghnawam o andar ze kas meneshnawam Wein rah na qased merawam kaz kaf enanam merawad
Goftam begeryam ta abl chon gkhor feromand ba gul Wein nez natawanam ke dil ba karwanam merawad
Sabr az wesal yar man bargashtan az dildar man Gar che nabashad kar man ham kar az aanam merawad
Dar raftane jan az badan goyand o har nawe sokhan Man khod ba chashm kheshotan didam ke janam merawad
Saadi feghan az dast ma layeq nabwad ay bewafa Taqat namyaram jafa kar az feghanam merawad
متن اصلی
ای ساربان آهسته ران کآرام جانم میرود وآن دل که با خود داشتم با دلستانم میرود
من ماندهام مهجور از او بیچاره و رنجور از او گویی که نیشی دور از او در استخوانم میرود
محمل بدار ای ساربان تندی مکن با کاروان کز عشق آن سرو روان گویی روانم میرود
او میرود دامنکشان من زهر تنهایی چشان دیگر مپرس از من نشان کز دل نشانم میرود
ای ساربان آهسته ران — غزلِ بزرگِ سعدی از کاروانِ در حالِ رفتن؛ خواهش از ساربان که آهستهتر براند تا گوینده واپسین نگاه را به معشوقی که برده میشود بیندازد.
درباره این ضبط
«ای ساربان آهسته ران» خواهشِ درنگ است: کاروان در حرکت است، معشوق میرود، و گوینده تنها اندکی زمانِ بیشتر میخواهد پیش از آنکه جدایی همیشگی شود. ساربان در شعر کلاسیک فارسی چهرهٔ میانجی است — همان که سرعتِ جداییِ عاشقان را در دست دارد، همان که وقتی ارادهٔ خودِ گوینده کافی نیست باید بر او تکیه کرد.
ضبطِ احمد ظاهر از این شعر آن را همانقدر ترانهٔ محلی مینماید که متنی کلاسیک — سازبندی در دسترس، ادا محاورهای، و احساس بینیاز از آگاهی از سنتِ کلاسیک خوانده میشود. این بخشی از موهبتِ ویژهٔ او بود: پلی میان اهلِ فضل و مردمِ کوچه، حملِ بارِ سنت بیآنکه آن بار را بر دوشِ شنونده سنگینی دهد.