رقص بکن شور بده

رقص بکن، شور بده — سویِ جشن‌گونهٔ شعرِ فارسی، جایی که حرکتِ معشوق تمامِ جهان را به بی‌نظمیِ زیبا می‌اندازد. «شور» تنها هیاهو نیست؛ اتاقی است که گردِ حقیقتِ رقصیدنِ او از نو چیده می‌شود. ضبط همان می‌کند که می‌خواهد: به رقص فرا می‌خواند و مانندِ رقص می‌نماید، سازبندی پیش‌راننده، صدا دعوت‌کننده نه سوگوار. در کارنامه‌ای انباشته از اندوه، این یکی بر شادی همچون پاسخِ درستِ نزدیک‌بودنِ معشوق پای می‌فشارد.