مرگ من روز فرا

«مرگ من روزِ فرا» را دیگر نمی‌توان بی‌غبار شنید، چون از پیش می‌دانیم داستان چگونه پایان می‌گیرد. آیا آن را چون چرخشِ متعارفِ غزل به‌سوی مرگ می‌خواست یا چیزی نزدیک‌تر به ۱۹۷۹ خودش — نمی‌توان قطعی گفت. آنچه یقینی است اینکه آن را در ماه‌های پیش از کشته‌شدنش در سی‌وسومین سالگرد تولدش ضبط کرد.

شعر فارسی همیشه از نزدیک‌شدنِ مرگ برای بخشیدنِ فوریت به هر آنچه خواننده می‌گوید بهره برده است. این‌جا آن فوریت عاریتی نیست. سندی است از مردی که، در سطحی، گویا می‌دانست زمانش کوتاه است — فارغ از آنکه از شکلی که آن مرگ می‌گرفت چه می‌دانست یا نمی‌دانست.