مرا مرا می بده

«می بده، می بده» — کهن‌ترین رگهٔ شعر فارسی، جایی که طلبِ جام هم‌زمان خواهشِ رهایی از جهانِ عادی است و فراخوانِ سرمستیِ عشق. تکرارِ «مرا مرا» خواهشی است که تن به یک‌بار گفتن و رهاشدن نمی‌دهد. احمد ظاهر خوانشِ صوفیانه را در دسترس نگه می‌دارد بی‌آنکه آن را تحمیل کند. به یک گوش، مردی است که نوشیدنی می‌خواهد؛ به گوشِ دیگر، سالکی که خواهانِ گداختنِ خویش است. ضبط، هر دو را کنار هم می‌گذارد.