ای شهر تو نه‌ای

تو از این شهر نیستی — معشوق چنان یگانه که شهرِ عادی گردِ او بیگانه می‌شود. ستایشی است از راهِ جابه‌جایی: جهان به‌سادگی اندازهٔ او نیست.

این یکی از نشست‌های آغازینِ دوران طلایی است که صدایش در آن جا افتاد. اکوردیون در پیش، سازهای بادیِ گرم در پس، صدایی که با معشوق سخن می‌گوید نه اینکه برایش هنرنمایی کند. همین نزدیکیِ محاوره‌ای است که ضبط‌ها را شخصی می‌نماید نه صحنه‌آرایی‌شده.