خودت می‌دانی گل من

خودت می‌دانی، گلِ من — «گلِ من»، رایج‌ترین تعبیرِ مهرِ فارسی، معشوق چون گلی که تمامِ شعر پیوسته به آن بازمی‌گردد: زیبا، خوشبو، فصلی، و با خار، توانا به زخم‌زدن. آن «خودت می‌دانی» که آغازش می‌کند فرض می‌گیرد معشوق از پیش می‌داند چه در راه است، عشق چنان آشکارا نموده که گفتنِ آن به زبان تقریباً زائد است. و با این همه گفته می‌شود، چون در این سنت عشق گواهیِ واژهٔ گفته‌شده را می‌خواهد.