گل سنگم گل سنگم

من گلِ سنگم — شکوفه‌ای که از سنگِ برهنه سر برمی‌آورد، و همین تمامِ خودنگاره است: زیبایی‌ای که آن‌جا که ماندن ناممکن می‌نماید، می‌ماند. در تصویرگریِ محلیِ افغانی و فارسی گلِ سنگ نشانهٔ تاب‌آوری است، گیاهی که سخت‌ترین زمین را از سر می‌گذراند و حتی نرم‌اش می‌کند.

ساحتِ محلی آن را به احمد ظاهرِ نگهبانِ سنت پیوند می‌دهد. تصویر به‌طور خاص آسیای‌مرکزی است، برگرفته از سرزمینی که در آن گل‌ها به‌راستی از میانِ سنگ سر می‌کشند، جایی که استعاره بر چیزی ایستاده که می‌توان نشانش داد.