این چه عشقیست که

این چه عشقی‌ست — با سرگشتگیِ راستین پرسیده می‌شود. سنتِ کلاسیک عشق را خوب دسته‌بندی کرده: نام‌ها، مرحله‌ها، نشانه‌ها. اما پرسشِ این‌جا به چیزی اشاره می‌کند که از دسته‌ها بیرون می‌زند، که خواننده حتی برای خودش نمی‌تواند بایگانی‌اش کند. همین ندانستن خود گواهی است. عشقی که می‌توانی به‌تمامی نام دهی و دسته کنی شاید ژرف‌ترین نباشد؛ آن که وصف را درهم می‌شکند، که حتی برای خودت نمی‌توانی خلاصه‌اش کنی، همان است که سنگین‌ترین وزن را دارد. احمد ظاهر پرسش را ارج می‌نهد و هرگز وانمود نمی‌کند پاسخش می‌دهد.