به جز تو مونس دیگر

جز تو همدمی نیست. معشوق یکی از بسیاران نیست بلکه تنها یکی است، همان حقیقتی که هر پیوندِ ممکنِ دیگر گردِ آن آرام‌آرام بی‌اهمیت شده. گرمای احمد ظاهر آن را وارونه می‌کند: آنچه می‌توانست تنهایی خوانده شود، به‌جایش فراوانی خوانده می‌شود. داشتنِ این یک همدم کمبود نیست بلکه بی‌نیازی است — هرچند غزل، همچون همیشه، باز می‌گذارد که آیا او به‌راستی این‌جاست یا تنها همواره آرزو شده.