صیاد صیاد رحم کن

صیاد، رحم کن — عاشق همچون شکارِ به‌دام‌افتاده، معشوق همان که دام را گسترد و اکنون تصمیم می‌گیرد رهایش کند یا نه. شکار در این‌جا چهرهٔ کهنی برای عشق است: معشوق شکار می‌کند، عاشق گرفته می‌شود، و قواعدِ شکار بر این به‌دام‌افتادن حاکم است. آنچه این التماس می‌افزاید اعترافِ صادقانه به ناتوانی است. این نیایشِ راستین است، نه درماندگیِ نمایشی. مرد به‌راستی گرفتار است، و رحمی که می‌خواهد واقعی است.