سحر می‌گفت بلبل

سحر می‌گفت بلبل — و بلبل خودِ شاعر است. شعر فارسی بر عشقِ ناکامِ این پرنده به گل می‌چرخد: برای چیزی زیبا و خوشبو می‌سراید که تا صبح رفته است و هرگز به‌دست نمی‌آید. سرودن چون بلبل یعنی خود را اخلاصِ همیشگی و بی‌پاداش خواندن.

احمد ظاهر ساعت را هم می‌گیرد. ترانه چنان می‌نماید که در نورِ نازکِ پیش از بیدارشدنِ جهان می‌زید، آن‌گاه که صدای پرنده روشن‌ترین است و روز هنوز چیزی از کسی نخواسته.