خال به کنج لب

خالی به کنجِ لب، و تمامِ ترانه به همان یک جزئیِ خرد فرو می‌کاهد — خال — و تمامِ توجهش را در یک نقطه می‌ریزد. به‌جای ستایشِ کلیِ زیباییِ معشوق، یک جای دقیق را برمی‌گزیند و همه‌چیز را همان‌جا می‌نشاند. احمد ظاهر این تمرکز را ارج می‌نهد: صدا مشخص است، فضا صمیمی، و احساس متمرکز است نه پخش.