کیستم من راه‌نورد

کیستم من، یک رهنورد — گوینده همان «آواره» است، سرگردانی بی خانهٔ ثابت. آواره تنها بی‌خانمان نیست، بلکه از بند رها و بی‌قرار است، کسی که عشق یا فقدان هر جای ماندنی را برایش ناممکن کرده است. «کیستم من» این‌جا سرگشتگی نیست؛ اعترافِ صادقانه‌ای است که سرگردانی، خودِ او را دگرگون کرده است.

جلد پنجم نامش را، آواره، از همین چهره می‌گیرد، و این قطعه به آلبوم قابش را می‌دهد. مسافری که از سرشتِ خود می‌پرسد همان خواننده‌ای است که می‌سنجد موسیقی‌اش چه می‌کند — اینکه حملِ ترانه‌ها در فاصله‌هایی که عشق پیوسته می‌گشاید چه معنایی دارد.