چشم سیا داره قربانت

چشم سیاه داری و من قربانم — یکی از کهن‌ترین تصویرهای این شعر، همان چشم سیاهی که نگاهش عاشق را از پا می‌اندازد. سوگندی که در پی می‌آید، «قربانت شوم»، جانی را چون پیشکش تقدیم می‌کند؛ اخلاصی است که همچون آیین بر زبان می‌آید. این یکی در میانهٔ گرمِ کارنامهٔ دوران طلایی می‌نشیند: مستقیم، خوش‌آهنگ، بی آن مالیخولیای ترانه‌های حزینش. اخلاصِ فعال، نه اخلاصِ رنج‌کشیده — عاشق ویران، اما نه به‌ناخوشی.