به خود گفتم پس از چندی

گفت‌وگویی که خواننده با خودش دارد. «پس از چندی» رازش را فاش می‌کند: این تأملی است پس از واقعه، نه نخستین موجِ احساس بلکه حسابرسی‌ای که پس از زمانی برای نشستن با آنچه رخ داد می‌آید. احمد ظاهر آن را کم‌رنگ می‌نوازد. فضا تنُک است و به واژه‌ها اعتماد می‌کند، و نتیجه یکی از آرام‌تر و درونی‌تر ضبط‌های اوست، ترانه‌ای که می‌خواهد دیروقت و با صدای پایین شنیده شود.